سالي
نوروز
بيچلچله بيبنفشه ميآيد،بيجنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آببي گردش ِ مُرغانهی رنگين بر آينه.
بيگندم ِ سبز و سفره ميآيد،بيپيغام ِ خموش ِ ماهي از تُنگ ِ بلوربيرقص ِ عفيف ِ شعله در مردنگي.
همراه ِ بهدرکوبي مرداني
سنگيني بار ِ سالهاشان بر دوش:تا لالهی سوخته به ياد آرد بازنام ِ ممنوعاش را
و تاقچهی گناه
ديگر بار
با احساس ِ کتابهای ممنوعتقديس شود.
در معبر ِ قتل ِ عامشمعهای خاطره افروخته خواهد شد.
دروازههای بسته
بهناگاه
فراز خواهد شد
دستان ِ اشتياق
از دريچهها دراز خواهد شد
لبان ِ فراموشي
به خنده باز خواهد شد
و بهار
در معبری از غريو
تا شهر ِ خسته
پيشباز خواهد شد.
آری
بيگاهان
چنين
آغاز خواهد شد.
شعر نوروز در زمستان/ احمد شاملو (ويژه نوروز )
برچسب: نویسنده: محمدجواد تاريخ: شنبه 3 تير 1391 ساعت: 13:19