64- قبول هستی

هان ای مردم ، سوگند به خدا، آن شخص جامه ی خلافت را به تن کرد و او خود قطعاً می دانست که موقعیت من نسبت به خلافت، موقعیت مرکز آسیاب به آسیاب است که به دور آن می گردد.

سیل انبوه فضیلت های انسانی- الهی از قله های روح من به سوی انسانها سرازیر می شود. ارتفاعات سر به ملکوت کسیده ی امتیازات من بلند تر از آن است که پرندگان دور پرواز بتوانند هوای پریدن روی آن ارتفاعات را در سر بپرورانند.

(در آن هنگام که خلافت در مسیر دیگری افتاد) پرده ای میان خود و زمامداری آویختم و روی از آن برگردانیدم، چون در انتخاب یکی از دو راه می اندیشیدم: یا می بایست با دستی خالی به مخالفانم حمله کنم و یا در برابر حادثه ای ظلمانی و پر ابهام شکیبایی پیشه گیرم .

(چه حادثه ای ؟!) حادثه ای بس کوبنده که بزرگسال را فرتوت و کم سال را پیر و انسان با ایمان را تا به دیدار پروردگارش در رنج و مشقت فرو می برد.

محوم به گمان، یقین پرستی این است

مینا زده ام به سنگ، مستی این است

زین رنگ، چه نغمه ها که در سازم نیست

رد عدمم، قبول هستی این است