افسون سخن

تو میگفتی وفادارم، محبت را خریدارم
ولی دیدم نبودی

تو گفتی آن حبیبم من، که بر دردت طبیبم من
ولی دردم فزودی

تو میگفتی که روز و شب، بُود نام توام بر لب
ز عشقت بیشکیبم

دلم دیدم نمیجویی، به لب هرگز نمیگویی
به جز نام رقیبم

من از بیخبری ز ناز و دلستانی تو
شدم فتنه بر آن محبت زبانی تو

غم خود به فسون در دل من چون بنشاندی
زدی بر دل من آتش و در خون بنشاندی

گر چه ای پری ز دوریت بیقرار و بیشکیبم
بَر کَنم دل از تو بس بُوَد هر چه دادهای فریبم

من تحمل جفای تو بیش از این نمیتوانم
گر فرشتهای دگر تو را از حریم دل برانم ...