احمدآباد

" dir=rtl style="TEXT-ALIGN: justify">به لین چهار احمدآباد می روم . نم نم بارانی در حال باریدن است . از فرط گل و لای موجود قید کفش و شلوار تمیز را می زنم . وارد بازار سبزی و میوه می شوم . کف بازار آنقدرپستی بلندی دارد و بواسطه گل و لای آنقدر لغزنده شده است که پای زنی باردار لیز می خورد جیغ می زند و نقش زمین می شود . مردم دور او جمع می شوند و او اشک می ریزد.

آن طرف فروشنده ای کالایش را جار میزند . به مقدار نیاز خرید می کنم . هیچ فروشنده ای از پاکت کاغذی یا حتی پلاستیک شفاف استفاده نمی کند . همه ی کیسه هایی که حاوی میوه و سبزی هستند سیاهند.

یاد حرفهای آقای خادم الرضائیان مدیر عامل شرکت پلاستیک سازی می افتم که می گفت :

« به دلیل مرغوب بودن نایلون سرمهای بیمارستانی، این اجناس خواهان بسیاری داشته و پس از آسیاب شدن در تولید نایلون و ظروف یکبار مصرف غذا استفاده میشوند.»

بنا به مشاهدات ایشان برخی کارگاههای پلاستیک سازی از سفره های یکبار مصرف که سرشار از میکرب و باکتری هستند بعنوان مواد اولیه کیسه پلاستیک استفاده می کنند :

«مشخصترین جنس تولیدی با مواد اولیه بازیافتی، کیسه زبالههای مشکی است که به دلیل آن که در آنها از نایلونهای زراعتی بازیافتی استفاده میشود، با کودهای شیمیایی و دیگر اجسام خارجی همراه بوده و بوی نامناسبی نیز دارند.»

صدای بوق خودرویی مرا دوباره به احمد آباد بر می گرداند.

احمدآباد قلب تپنده آبادان است .

احمد آباد تعریفی غیر قابل انکار از هویت تاریخی و اجتماعی آبادان است .

احمد آباد به یک بازار میوه و تره بار مناسب و بهداشتی سخت نیازمند است .