تفسیر داستان زن اسکلتی - قسمت چهارم

آدمهایی که راه بهتری بلد نیستند، معمولا همانطور با عشق برخورد می کنند که مرد ماهیگیر قصه با صید خود: "وای، امیدوارم یک ماهی بزرگ گرفته باشم. ماهی ای که مدت های طولانی مرا سیر کند.چیزی که مرا به هیجان بیاورد و زندگی ام را آسانتر کند. چیزی که موقع بازگشت به خانه به همه ی ماهیگیرها نشان بدهم و فخر بفروشم."

بی حرکت ماندن و در رویای عشق کامل خیالبافی کردن آسان است. این حالت رخوت و بی حسی ای است که شاید هرگز از آن بهبود نیابیم. مگر اینکه بی رحمانه به چیزی با ارزش چنگ بزنیم - هرچند ناآگاهانه. در مورد فرد خام و زخمی، معجزه شیوه های روح این است که حتی اگر ترسو باشید، حتی اگر بی اعتنا باشید، حتی اگر به دنبالش نباشید، واقعا امیدش را نداشته باشید، نخواهید، یا فکر کنید ارزشش را ندارید و آماده اش نباشید، به هر حال تصادفا با گنج برخورد خواهید کرد. بعد نوبت روحتان است که چیزی را که به دست آمده نادیده نگیرد، گنج را به عنوان گنج به رسمیت بشناسد - سوای شکل غیرعادی آن - و دقیقا ببیند که بعد باید چه کار کند.

عشاق هم گاهی اوقات اینطور شروع می کنند. در آغاز رابطه صرفا به خاطر کمی هیجان و با نیت "تور زدن" و "تور کردن" ماهیگیری می کنند، یا برای رفع افسردگی. "کمکم کن تا از این وضع نجات پیدا کنم." آنها بی آنکه بدانند، ناآگاهانه وارد بخشی از روح خود و دیگری می شوند که زن اسکلتی ساکن آن است.